تبلیغات
فقط شعر - ت
فقط شعر

   تو کز محنت دیگران بی غمی
                                 نشاید که نامت دهند آدمی
    تو را تا حد ومرز بت پرستی دوست دارم 
                       تو را اندازه ی شب های مستی دوست دارم
     توی شهری که تو نیستی همه جا رو غم گرفته
                          هر کجا رفتی صدام کن عزیزم دلم گرفته

     تو با من باش و بگذارعالمی از من جدا گردد
                      چو یکدم با تو بنشینم دل از هر غم رها گردد
     تو پشیمون شدی و من دیگه صندوقچه ی دردم
                        سخته اما باورش کن من دیگه بر نمی گردم
     تو را پرواز بس زود است و دشوار
                                    ز نو کاران که خواهد کار بسیار

     تا زبند زلف او قصد رهایی می کنم 
                        می دهد بر زلف مشکین پیچ و تاب دیگری

    تو نیكی می كن و در دجله انداز

                             كه ایزد در بیابانت دهد باز