تبلیغات
فقط شعر
فقط شعر

 

 به نام خدایی كه اشك را آفرید

 تا آتش جنگل های عشق را خاموش كند  

 

   ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

                                     دل بی تو به جان آمد وقت است كه باز آیی

    دائم گل این بستان شاداب نمی ماند

                                     دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

 

نظر دادن نشانه ی شخصیت اجتماعی شماست !




نوشته شده در تاریخ سه شنبه 23 فروردین 1390 توسط mahdi

        آفتابی یكدست.

        سارها آمده اند.

        تازه لادن ها پیدا شده اند.

        من اناری را، می كنم دانه، به دل می گویم:

       خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود.

        می پرد در چشمم آب انار: اشك می ریزم.

       مادرم می خندد.

        رعنا هم.

                                                                 هشت كتاب- سهراب سپهری




نوشته شده در تاریخ جمعه 21 مرداد 1390 توسط mahdi

        هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد

                                              خداش در همه حال از بلا نگه دارد

        گرت هواست كه معشوق نگسلد پیوند 

                                              نگه دار سر رشته تا نگه دارد

       حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

                                             كه آشنا سخن آشنا نگه دارد

       دلا چنان معاش كن كه گر بلغزد پای 

                                            فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

       چو گفتمش كه دلم را نگه دار چه گفت

                                            ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

       غبار راهگذارت كجاست تا حافظ 

                                             به یادگار نسیم صبا نگه دارد  

                                                                                   دیوان حافظ 




نوشته شده در تاریخ جمعه 21 مرداد 1390 توسط mahdi

     اگر آن ترك شیرازی به دست آرد دل ما را

                                                 به خال هندویش بخشم سمر قند و بخارا را


                       حافظ شیرازی  
 


 
 اگر آن ترك شیرازی به دست آرد دل ما را 


                                          به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را 


   هر آنكس چیز می بخشد به سان خویش می بخشد 


                                          نه چون حافظ  كه می بخشد سمرقند و بخارا را
 
                                      صائب تبریزی


    اگر آن ترك شیرازی به دست آرد دل ما را 


                                              به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا  را 


       هر آنكس چیز می بخشد به سان مرد  می بخشد 


                                  نه چون صائب كه می بخشد سر و دست و تن و پا را


    سر و دست و تن و پا را به خاك گور می بخشند


                                                نه آن ترك شیرازی كه برده جمله دل ها را

                                محمد حسین شهریار





نوشته شده در تاریخ جمعه 16 اردیبهشت 1390 توسط mahdi

 

ایرج میرزا شاعری است جنجالی كه عده ای آن را شاعری بی ادب می دانند و شعر های او را بدون مفهوم و فقط زشت می پندارند . درست است كه ایرج میرزا زبان شعرش خیلی مودبانه نیست ، اما خیلی هم دور از زبان عادی مردم نبوده است . به علاوه شعرهایش دارای مفاهیمی عمیق و متفكرانه است كه هوش بالای شاعر را می رساند .اگر می خواهید بیشتر با او و شعرهایش آشنا شوید دیوان او را دانلود كنید:

http://s1.picofile.com/file/6564243458/Divan_Iraj_Mirza.pdf.html

تصویر زن

در سردر کاروانسرایی تصویر زنی به گچ کشیدند
ارباب عمایم این خبر را از مخبر صادقی شنیدند
گفتند که وا شریعتا، خلق روی زن بی نقاب دیدند
آسیمه سر از درون مسجد تا سردر آن سرا دویدند
ایمان و امان به سرعت برق می‌رفت که مومنین رسیدند
این آب آورد و آن یکی خاک یک پیچه ز گل بر او بریدند
ناموس به باد رفته‌ای را با یک دو سه مشت گل خریدند
چون شرع نبی از این خطر جست رفتند و به خانه آرمیدند
غفلت شده بود و خلق وحشی چون شیر درنده می‌جهیدند
بی پیچه زن گشاده رو را پاچین عفاف می دریدند
لبهای قشنگ خوشگلش را مانند نبات می مکیدند
بالجمله تمام مردم شهر در بحر گناه می تپیدند
درهای بهشت بسته می‌شد مردم همه می‌جهنمیدند
می گشت قیامت آشکارا یکباره به صور می دمیدند
طیر از وکرات و وحش از جحر انجم ز سپهرمی رمیدند
این است که پیش خالق و خلق طلاب علوم رو سفیدند
با این علما هنوز مردم از رونق ملک ناامیدند




نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1 اردیبهشت 1390 توسط mahdi

 

هرگز نمیرد آنكه دلش زنده شد به عشق

عشق مانند هواست

پس تو قدری نفس هایت را جانانه تر بكش


   عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود 
                               جوینده عشق بی عدد خواهد بود
   فردا كه قیامت آشكارا گردد 
                       هر دل كه نه عاشق است رد خواهد بود


  ای عشق مدد كن كه به سامان برسیم
                                  چون مزرعه تشنه به باران برسیم
   یا من برسم به یار و یا یار به من
                                   یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم


  اگر شدم عاشق تو نزار كه بی تاب بمونم
                لالایی شبام تویی نزار كه بی خواب بمونم
  دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی 
               فقط یه چیز از ت می خوام همیشه عاشق بمونی
   دوست دارم خیلی كمه ولی جز این چیزی نیود
              واژه ها رو ولش كن و عشقمو از چشام بخون


   عشق غیر از تاولی پر درد نیست

                            هر كس این تاول ندارد مرد نیست

   آمدم تا عشق را معنا كنم

                             بلكه جای خویش را پیدا كنم

   آمدم دیدم كه جای لاف نیست

                         عشق غیر از عین و شین و قاف نیست



   بی عشق، نشاط و طرب افزون نشود
                        بی عشق، وجود خوب و موزون نشود
   صد قطره ز ابر اگر به دریا  بارد
                          بی جنبش عشق درّ مكنون نشود


  من كه می دانم شبی عمرم به پایان می رسد
                         نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد
                  پس چرا عاشق نباشم . . .


    دل بریدم از تمام زندگی
                               در تو گم گشتم به نام زندگی
    با تو بودن شد برایم هر نفس
                                 معنی ناب كلام زندگی


    كاش می دیدم چیست؟
                    آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است


   ای خداوند یكی یار جفا كارش ده
                            دلبر عشوه ده سركش و خونخوارش ده
  تا بداند كه شب ما به چه سان می گذرد
                           غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 24 فروردین 1390 توسط mahdi

   یک نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره
                                         یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره
   یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره
                                         می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره
   یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش
                                         اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره
   بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره
                                         انتخابم می کنه، پولشو اما نداره
   یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی
                                         اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره
   یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد
                                        مامانش می گه اینا گرونه اینجا نداره
  یه نفر تولدش مهمونیه، همه میان
                                     یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره
   یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش
                                      یکی داره می میره، خرج مداوا نداره
   یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن
                                      یکی از بر شده درد و، دیگه انشا نداره
   یه نفر می ارزه امضاش به هزارتا عالمی
                                      یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره
   تو کلاس صحبت چیزی میشه که همه دارن
                                     یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره
   یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا
                                     یکی انقد دیده که میل تماشا نداره
   یکی از واحدای بالای برجشون می گه
                                      یکی اما خونشون اتاق بالا نداره
   یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره
                                     یکی جیزی واسه نقاشی ابرا نداره
   یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره
                                      یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره
   یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه
                                      یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره
   یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس
                                       یکی هم برای گرمای دساش  ها نداره
   دخترک می گه خدا چرا ما . . . مادرش می گه
                                      عوضش دخترکم، اون خونه لیلا نداره
   یه نفر تمام روزا ش پر رنج و سختیه
                                      هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره
    یکی آزمایش نوشتن واسش، اما نمی ره
                                       میگه  نزدیکیای ما آزمایشگا نداره
   بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل
                                   مگه درس و مشق و شور و شوق رؤیا نداره
   یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه
                                  پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره
   یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم
                                 دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره
   راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم
                                ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره؟
   بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره
                               یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره
   همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما
                               این یه قانون شده و دیروز و امروز نداره
   خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده
                              همه چی دست اونه، ربطی به شعرا نداره
   آدما از یه جا  اومدن، همه می رن یه جا
                               اون جا فرقی میون فقیرو دارا نداره
   کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای  ساخت
                                با نمی شه ، با نمی خوام، با نشد، با نداره



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 29 اسفند 1389 توسط mahdi
   نه زنگی، نه حرفی، نه یادگاری
                                      تو نکنه رفتی به خواستگاری
   خب ببینم کیه؟ موهاش بلنده؟
                                      توی خیابون بی صدا می خنده؟
   چشاش چه جوره؟ روشنه؟ کشیدس
                                       یقین دارم که شبیه سپیدس
   دساش چی؟ جنس دستاش از بلوره؟
                                      تو صورتش یه چیزی مثل نوره؟
   ابروش چی؟ حتما ابرواش کمونه
                                      اخلاق و رفتارش چی ؟ مهربونه؟
   چه رنگیه؟ گندمی یا سفیده؟
                                     چقد دوسش داری تبت شدیده؟
  کجا دیدیش، توی محل کارت؟
                                     اون چی؟ مث تو شده بی قرارت؟
  راستی مژش چی؟ خیلی بر میگرده؟
                                     همونه که تو رو دیوونه کرده؟
  راستی موهاش چه رنگیه؟ طلایی؟
                                     یا رنگی مثل رنگ بی وفایی؟
  قدش به قدت می خوره عزیزم؟
                                     بردارم اسفند براتون بریزم؟
  خب عزیزم منو خبر می کردی
                                      با گریه ها م گلویی تر می کردی
   ترسیدی من اه بکشم یا نفرین؟
                                      رد شه همون دقیقه مرغ آمین؟
   من تو رو نفرینت کنم؟ نمیشه
                                     هنوز دوست دارم مث همیشه
   تازه اگه دعاها مستجاب بود
                                     قصه ی ما حالا توی کتاب بود
   خلاصه که یه جمله می نویسم
                                     با بارون پلکای سرخ و خیسم
   اگه دعاهای منو می خوندن
                                    به جای اون منو پیشت می شوندن
    تا وقتی کلاغ نره به خونه
                                  این آرزو توی دلم می مونه




نوشته شده در تاریخ یکشنبه 29 اسفند 1389 توسط mahdi